Bio:
Edward Łazikowski

Edward Łazikowski

Od czasu studiów na PWSSP (obecnie Akademia Sztuk Pięknych) w Łodzi w latach 1970-75 związany z łódzkim środowiskiem neoawangardowym. W swojej intermedialnej twórczości przekracza granice dyscyplin sztuki (rzeźba, performans, rysunek, fotografia i malarstwo) i przewartościowuje ich znaczenie w wyjątkowo indywidualny sposób.

Uczestniczył w doniosłych ogólnopolskich  problemowych prezentacjach, takich jak: IX Spotkania Krakowskie (Kraków, 1981), „Realizm radykalny i abstrakcja konkretna” (Muzeum Narodowe, Warszawa, 1987), „Spotkanie i Tworzenie” (Międzynarodowe Centrum Sztuki, Poznań, 1992).

W latach 90. brał udział w najważniejszych pokazach sztuki łódzkiej, m.in.: „Konstrukcja w procesie” (Centralne Muzeum Włókiennictwa, 1990), „Łódzki ruch neoawangardowy 1970-1992” (Pałac Grohmana w Łodzi, 1992), „Żywa Galeria. Łódzki progresywny ruch artystyczny 1969-1997” (Galeria Zachęta, Warszawa 1997), w ogólnopolskich wystawach rzeźby („Nowoczesna rzeźba polska”, Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko, 1992) i fotografii „Wokół dekady. Fotografia polska lat 90.”(2002). 

Zajmuje się również teorią sztuki, a od 2004 roku także ogólną teorią rzeczywistości, jest autorem szeregu książek:„Fragtoryzacja świata” (2004), „Zew nieskończoności” (2012), „Bezdrożami – w kolizjach – ku wyższości” (2015), „Z mocy kosmicznego wiatru” (2018), „Opis moich dzieł efemerycznych 1975-2018” (2019), „Kolizyjny boom” (2019).